دو بیتی های بهاری

 

 

 

 

 

 

 

 گریه

 

که ســــــالهـــــا بستـــــه بودی تار دل را

ز دوشـــم می تکــــا نـــــــدی بـــــار دل را

رهـــا   مـــیـگشــتم  و بــیگــانـه  میــــکرد

قـــــفـــــــس را گــــریــــــــه  و  آزار دل را

 

 

 

 

 

 

دوباره شود 

 

دعا کنیـــــد صدای غـــــــزل دو باره شــــــــود

بهــــار و سبــــــزه بیــــــاید حمل دو باره شود

ز خوشه خوشه دوبیتی و شاخه شاخه غزل 

تـــــرانه های شــــرین وعســـــل دو باره شود

 

 

 

 

 

تـــرک کردم

 

من امــــــشــب تــــرک کــردم کــــوچه تو

 دریــــن راه گــــــــرد و دردم کــــــو چــه تو

 شـــبی که بـــسترم از آه پـــر شــــــــــــد

 شبیـــــــــــه بــــــــر گ زردم کـــــوچـــه تو

 

 

 

 

آواز  

 

زن مهـــــجـــور تا کـــــی زار بایــــــــــــــد 

دلـــــــــــش آشـــــــــــــفته وآزار  بایـــــــــــد

ز نا مـــــردان خـــــرا شــــــد نام  پاک اش

به هـــــر غــول   آشــــکارا  داربـــــایــــــــد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یک روز

 

   تا ســوخته  مرا  شـــــــرار افروخــــته من
نالیـــده چـــو نی  دل جنون  سوختـه من
 
   آن دم  که شـــــــب  سیاه آخـــر برسد  
 
دوبـــــاره صـــــدا شـــــود لب دوختـه من

 

 

 

 

 

 

 مشعل بهار
 


امــــروز بهــــــــار خانه بـــیا تنها یـــم

تو بـزم خوشی بساز مــــن میا یـــــم

در مشعل پاکیـــــــزهء  نـــــــور تو بـــهار

 سردر حـرم شـــادی تــــو می ســـا یم

 

 

 

نــــام از بــها ر

 

دلا بـــنــویــس ا لـــــهـــام از بــــهـــار  گیــــر

بـــــرا ی زنـــــدگــــــی  وام از بـــــهــــار   گیـــر

بــــــسان  یــــاســـمن نــــاژو،وســـوســـــــن

بـــــگـــــیر مــــعــنا یـــــــا نـــــام از بـــهـــار  گیر

 

       

 

 

ایـــــن بـــــها ران       

 

 صــــفای سـبــزه دارد ایـــــن بــــهــاران

دل انــگـــیز بــــا صـدای جــــو یــــبـــاران

شــــب از هــر  ســـبزه ریــــزد دانه دانه

شــــفـــاف قـــطره هــــــای آب بـــــارا ن

 

 

 

 

پروانه تـــــر  شـــو

 

بـــهـــار آمـــد غـــمـــم بــیـــــــگـانه تــر شـــو

دل بـــــی صـــبــر مـــن دیـــو انــــــه تـــر شو

عــــذاری شـــــو چـــــو گـــلــــهـــای صــــنوبر

 بـــــه دور گـــل  بهـــــار پـــــر وانــــه تــــر شو

 

 

 

 خوردن خون شاعر / مثل نوشیدن شراب / سکر آور است/ زیرا هردو برای پختن/ محتاج آفتابند

 

 

 

آییــــن نو روز 

آییــــن روز نو روز اخــــتـــــری اســــــت

شـکــوه اش از نــیاکــان گــستری است

شـــــب و روز ش بـــرابــــر می طــــــراود

ظــــهــــور فــــر هنـــــگــســان دری است

 

 

 

 

 

 

 

 

هم آواز بهارم

منــــــم بــــا دل هــــــم آ واز بـــهارم

طـــــراوت بـــاغ گـــل بــــــاز بـــهــارم

بـــزن نـــی در ســتون کـــوی عاشق

 اســــــــیر ســــاز و اعـــــجــاز بــــهارم

 

 

 

 

 حمل

 

بهـــــــار آمـــــد حــــمـــــل مـــی بــا رد از گــل

اقــاقــی ، در چــمــــــن مـــــی کــــار د از گـل

پـــــر ســتو مــــیر ســـــد بــــا عید  نـــــــــوروز

بــــــســــوی خا نـــــه مـــــنــــقــــار دارد از کل

  

 

 

                              

 

 

بهار

 

 

 بنگر به جهان جــوان و تــر سبــــزه شـــــده

خـــــــــــــوش رنــگ زمـــرد گـــهــر ســـبــزه شده

رو ســـــــــوی کـــنــار رود پـــــــــیغام بـــنـــویـــــس

 بر غـــنچـــــه وگــل بـــــگـــو د یگـــــرسبزه شده

 

 

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 20 بازدید