تیلداش

 

نـــا موس ظلمت

 

 

صــــــدای زن گـــــلــو گــــیر گــــشــته امروز

ز  جـــور فتـــنــه  جـــان سیــر گـــشته امروز

شــــده زن نـــامــوس دســـــتــبا ز ظـلـمــت

 غــــم نـا مــوس بــه زن تــیــر گـــشــته امروز

 

 

 

 

 

 

هستی زن

 

گلزار و باغ و گلـــشن وهم باغبـان زن است 
 
رونـــق فـــزای زند گی  هر آرمـان زن اســـت 

گـر زن نبود زند گــــی بود بــی صدا و شور
 
نظـم صفای هستـی و هم پاسبان زن است

 

 

 

 

خـــــا مـــــــوش 

 

نشســــــتم در مسیــــــر  بــــاد   امـــــــشب

 ســــکــــو  ت است و دل فــــر یــا د   امـــشب

 مـــن و خامــــــوشــــــی شـــب های ســـــردم

  غــــمــیــــنـــم  کــــرده از بــــــیــداد امـــــشــب 

 

 

 

 

 

 شب من

 شــــــب غـــــم  بر لبم جـــا م سبــــو نیست

صـــــــدای شـــــــــور آواز در گلــــــــــو نیست

 ز خــــــــیل همـــــــرهــــان بـــــبریــــــده اینجا

 بــــجز خلــــوت   شــــــبم را  گفــــتگو نیست

 

 

 

 

 

 

 

باران بیاید

 

بهــــــــــار آیــــــد نــــم بــــــاران بــــیایـــد

شـــگــــوفـــه ، ســـبــزه ، گلـــــزاران بیاید

بگیــــــر  جشن شـمـع افــــروخته بر شب

غـــــزل بـا ف از جمـــــــــع یـــــاران بیـــاید

 

 

 

 

 

 

 شانه هایم

 

 ز بار  ایــــــن زمــــا نــــه شــــــــــانه هایم

شــــکستــــه غم دل ویـــــرانه هـــــایــــــم  

 به پایــــــــم مــــــی نـــــشا ند اســـتواری

صــــــدای حلــــــقه زولا نـــــــه هــــا یـــــم

 

 

 

 

 

 

در ین خلوت

 

دریـــن خلـــوت ســــرا رو  آورم مـــن

خیــــــا لــــت را از آنـــــسو آورم  من

نــــشیـــنم در ســـکـــوت عاشـــــقانه

 سخــــــن ای هـمــدم  از تـــو آورم من

 

 

 

 

 

بدانیـــــم

 

اول بایـــــــــد الفـــــــبا را بدانیـــــــــم

طـــریــــق اصـــل هــــجا را بــدانـــیـم

بیـــــــامـــــو زیــــــم ز  انشاء و ز املا

همــــه حـــر ف و صــدا ها را بــدانیم

 

 

 

 

خوبست 

 

به همـــــــد یگر اطاعــــــــت کار خوبســـــت

گـــذ شـــت و صــبر و طاقـــــت کار خوبست

 نبـــــاید در  شــــــــــرار انـــــــزوا سوخــــــت

صــــف  جمــــع جمــا عــــت کـــار خــوبست

 

 

 

 

 

 

چشمم

   تــــرا تصــــــــویر  پیشـــــــــــر وی چشمم

 گـــمانـــم هســــتی رو به روی چشـــــــمم

 لمید ازقـــــطره هـای این  ســـــر شــــــکم

 به دور دیــــده  ایـــــــن داروی چشــمـــــم

 

 

 

 

 

 

بردند

 

گل امیـــــد مـــــا  را دســــته بردند

تــــــوان دل زمـــــا بگـــــسســته بردند

بمــــــا دادنــد درد زنــــــدگـــــــــانـــــی

 که روز شـــــاد مـــــا را بــــــسته بردند

 

 

 

 

 

 

 زن تاریخ ساز

 

 

بی بی مهــــرو ، بلند و پایدار تــــــو

زن تاریــــــخ ســــاز  با وقــــار تـــــو

یکــــــی گــــمــنام ، نامــت را زدوده

 نمـــــیری جاودان و مانـــــــدگار تــــــو  

 

 

 

 

 دل  من

چــرا سر گشته سر گـــردانم امروز  دل ابــــــری گهـــــی بارانـم امـــروز ســـخن بر مــــن نمی گوید دل مـن  بــــرو دل   از تو رو گـــــردانم امروز

 

 

 

 

 

 

درز دل

 

نه دنیــا  زندگــــــیم نـــــــور ســــــازد

نه ســـــنگ غصـــــــــه ها را دور سازد

میــــــــــان دو ، دل بشکــــــسته دارم

کـــــــو دستــــی درز  دل  معمور سازد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دنیا را بسازیم

 

( مــــــــن  و تو واژه ما را بســـــــازیم )

از ین واژه ســـــخن ها را بســــــازیم

کلیـــــــــد عصـــــــر نو را تا بیــــــابیم

به طـــــــر ح تازه د نــــــیا را بسـازیم

 

بند اول از دو بیتی شاعره شیوا بیان سهیلا ساحل

 

 

 

 

 

روشنی 

 

 دلـــــم را شـــب چراغی روشنی کرد

کتاب عشق‌‌ ،احساســــم  غنی کرد

نـــــتابد گمــــــرهی را نور حکمــــت

مـــرا  حکمت مرا مـــــم   آهنی  کرد

 

 

 

 

 

 

ترانه

 ببــر  غـــــــــــم را ازین رنگ زمانه  

 نما روشـــــن  چــــــــراغ  تار خانه 

بیـــاور خوشــــــــه تاک غــــــزل را

 بنوشیـــم شعر شرین خســـــــروانه 

 

 

 

جلوه 

 

 پر ی آمــــــد پـــــرش را پــــر نـــیان زد

کــــمر قرص زریــــن باریــــک مـــیان زد

پـــــری بـر ســـر نـــهاد تاج نـگــــین دار

بــــه یــک جـــلوه شر ر در ملک  جان زد 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بی پرواز

 

کبــــوتر رفــــــت و بی پـــــرواز  ماندم

دل بی نغمـــه و بی ســــاز مــــا ندم

قنار ی پر گــــــرفـــت از  شــــا خه من

 حزین و تـــک نـــــوا آواز  مــــا نــــــد م

 

 

 

 

 من 

 

 دل غم  غصــــه درد ناک مـــــن بود

گداز های گریبـــــــان چا ک من بود

نشد یک لحظه آســایش بیبیــــــنم

سـراسر تیـــره این  افلاک مـــن بود

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              اندوه                      

 

به  باغ  خــاطــره ها میــکشد  خیــال تــرا

ز هــر گــذر به نـــگاه ســــراغ مینـــگـــرم

بــه شـــوق دیـدن تـو دور هــا و هر چمــنی  

که رفــته ای به رهـــی دل بـه داغ مینـــگرم

 

 

*  *  *

د مــیـده ای به ســـرودم به ریــشـه های تــنم

رسـیده ای چو بهـار و ســرور دیـــدهء مـــن

شـــگفــتـه گشــتی گـــــذر گاه داغــدار دلـــم

تـــنیده ای به نوا های شــب رسیــــدهءمــــن

 

 

*  * *

خـــزان رسیده به  گلبــاغ  رنــگ پیراهنــم

گلوی این دلم از اشک و آه ناله بــــسوخـــت

 به برگ ســــرد نفس شاخه شاخه آه تو شــــد

سکوت بیتو به آستان شب  ناله بـــسوخت

 

 

* * *

صــدای ســـبز تــــو آوای روز شـادی مــــن

ببــر تو زیـن دل مـن زخـم هـای داغ مــــــرا

بـــبر تو اندوه شـــب های درد و غصــهءمــن

بگـــــیر تو از دل شــب گریهء ســراغ مــــرا

 

 

* * *

در یــــن کویــــر نفــــس بـی بـهار میــمیــرم

به  دام  گرفته  الم  مــــن اســـیـر میســوزم

به پا سـبان دل ســـنگ این زمــانه  بگــــوی

شرا ر ناله ام  و من  چـــه  دیــر  میسـوزم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

همیشه

 

دلم  دارد  هــــــوایــــــت را هـــــمیــــــشه

نــــــوا یـــــــت را صــــــدایـــــت را همیشه

گـــذ شـــت روز و شـــبم  با دیـــــــــد ه تر

همیش دارم نـــــدا یــــــت را همــــیشـــــه

 

 

 

 

 

 

 

طور

 

 

 نگــــــا  ه   تـــــو جهــــــا ن  نــــور دارد 

دو دســــتت  چـــــو  عنــا ن   زور دارد 

بـــــبیـــنم  در ا فـــــق دیــــــد  گـانت

صــــــفــــــا دنیـــــای راه طـــــور دار د

 

 

 

داغ در باغ

 

قنــــاری   می ســـــراید باغ در باغ

مــــن و دور مانـــــده  و دل داغ در باغ

 قــــــنا ری با نـــــــــوای گـــــلشـــــــن خود

 مــــن و دل  هم  قفـــــس با زاغ در باغ

 

 

 

 

رمز حیات

 

 

حقیـــقت راه روشـــن  می کشاند

بهــــــارش بـــر سعادت می نشاند 

بیــاب ایـــــن رمز  را ه  روشــــنایی

گل صد بر گ شــادی  می فشــاند

 

 

 

 

 

 

 

تیلداش

 

بیـر صمیمـی گــل  یوراکینـگ بی ریا  تیلــــــداش سـن

  سیـن  ادب  سقلاوچی  سی آنه  تیلینگدا  باش  سن

  آلغه بار گیل آق  یولینگ منظور مرامینگ یشـنـه سون

کونگلولـر پیونـد بیـر بان سیـــوگیلــــی یورتداش ســن

 

 

ترجمه

همزبان

 

قلب صمیمی و بی ریای تو مانند گلبرگ است همزبان من

تو حافظ  فرهنگ اصیل و بانی زبان مادری دیار خود هستی

این راه سفید  مرام ات به شگوفایی برسد  تا اوج روشنی

ها قدم بگذار  و پیش برو

تو پیوند دهنده محبت و دوستی  دلها در سر زمین ما هستی

 

/ 12 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهدي تقي نژاد

سلام عزيز از لحظه هاي نابي كه مي آفرينيد لذت مي برم. [گل]

انجمن فرزانگان کویر

با سلام حضرت عیسی (ع) به سوی کوهی می گریخت ....... گفت از احمق گریزانم برو می رهانم خویش را بندم مشو انجمن فرزانگان کویر

مروت

درور! دوبیتی های ناب تان خواندم و لذت بردم مانا باشید.

مروت

سلام خانم یلدا! سپاس از حسن نظر تان بنده موافق با نظر شما غزل را تنظيم كردم سبز باشيد

انجمن فرزانگان کویر

با سلام توانگرزاده ای را دیدم بر سر گور پدر نشسته......... حکومت به داور بردند .گفت : انجمن فرزانگان کویر

گیتی

سلام و دورود به شما عزیز.... زیبا و خواندنی هست همیشه سروده های شما. به روز هستم و چشم به راه حضورتان.

انجمن فرزانگان کویر

با سلام شخص تهیدست و مفلس شده………. چون به هر میلی که دل خواهی سپرد از تو چیزی در نهان خواهند برد انجمن فرزانگان کویر

انجمن فرزانگان کویر

با سلام اندیشیدن اندیشه ها !!! وکیل ، وکیل الدوله نیست وکیل المله است باید بداند که منفعت کشور در چیست ...... قدر اهل درد صاحب درد می داند که چیست مرد صاحب درد ، درد مرد ، می داند که چیست انجمن فرزانگان کویر